Error message

  • Warning: ini_set() has been disabled for security reasons in drupal_environment_initialize() (line 516 of /home/nikosvas/public_html/includes/bootstrap.inc).
  • Warning: ini_set() has been disabled for security reasons in drupal_environment_initialize() (line 519 of /home/nikosvas/public_html/includes/bootstrap.inc).
  • Warning: ini_set() has been disabled for security reasons in drupal_environment_initialize() (line 520 of /home/nikosvas/public_html/includes/bootstrap.inc).
  • Warning: ini_set() has been disabled for security reasons in drupal_environment_initialize() (line 521 of /home/nikosvas/public_html/includes/bootstrap.inc).
  • Warning: ini_set() has been disabled for security reasons in drupal_environment_initialize() (line 523 of /home/nikosvas/public_html/includes/bootstrap.inc).
  • Warning: ini_set() has been disabled for security reasons in drupal_environment_initialize() (line 525 of /home/nikosvas/public_html/includes/bootstrap.inc).
  • Warning: ini_set() has been disabled for security reasons in include_once() (line 264 of /home/nikosvas/public_html/sites/default/settings.php).
  • Warning: ini_set() has been disabled for security reasons in include_once() (line 265 of /home/nikosvas/public_html/sites/default/settings.php).
  • Warning: ini_set() has been disabled for security reasons in include_once() (line 273 of /home/nikosvas/public_html/sites/default/settings.php).
  • Warning: ini_set() has been disabled for security reasons in include_once() (line 280 of /home/nikosvas/public_html/sites/default/settings.php).
  • Warning: ini_set() has been disabled for security reasons in drupal_settings_initialize() (line 614 of /home/nikosvas/public_html/includes/bootstrap.inc).
  • Strict warning: Only variables should be passed by reference in samara_preprocess_page() (line 78 of /home/nikosvas/public_html/sites/all/themes/samara/template.php).

Το Μάθημα

Το μάθημα

Από τότε που ήμασταν μικροί στα χρόνια και τα βάσανα, γιαγιάδες με σοφία και παππούδες με γνώση μάς έλεγαν ότι θάρθει το πλήρωμα του χρόνου και της κρίσεως ο καιρός. Κι όταν έρθει, ποιός είδε τον κύριο του επάνω πατώματος και δεν τον φοβήθηκε η ψυχή του, που δα-νεική κουβάλαγε μιά ολάκερη ζωή στον μάταιο τούτον και στενό κόσμο των προσβολών...
Σε μιά εποχή μακρινή σαν της παλίρροιας τα νερά ήταν ένας φιλόλογος που ζούσε ζωή ενάρετη και βίο στην θεραπεία της γλώσσας των άλλων βουτηγμένο. Ενώ είχε πολλές φορές κοινωνήσει μετά την λειτουργία τις Κυριακές, της αληθείας κοινωνός δεν είχε γίνει ποτέ, ούτε γνώριζε τί σήμαινε να κάνεις την ζωή λειτουργία. Κοντά στον καθηγητή υπήρχε και μία άλλη καθηγήτρια, φιλόλογος κι αυτή, που αγαπούσε την γλώσσα και έτσι την δίδασκε. Χωρίς ψέματα και υπερβολές.
Η μοίρα· το κομμάτι πούχει ο καθένας στη ζωή, η νέμεσις η μικρή που νέμει κατά τις γνώσεις και τον οπλισμό του ο καθείς, τους έπαιξε περίεργο παιχνίδι. Τους έρριξε σ’ ένα σχολείο μαζί να υπηρετούν κι έκανε ‘κείνον, επειδή ήταν ισχυρός και αυστηρός, λοχία. Έτσι αντί να είναι συναγωνιστές, με σκοπό και στόχο κοινό, πολεμούσαν στου συλλόγου των καθηγητών τις συνεδριάσεις.
Οι μαθητές της ξέρανε τί περνούσε. Πολλές φορές έμπαιναν στο γραφείο της να ζητήσουνε μιά συμβουλή και την έβλεπαν να κλαίει: «Κλαίτε;», ερώτηση αφελής από ανθρώπους νέους στις κακουχίες της συνεργασίας, «Κλαίω γιατί ακόμη κι αν το πνεύμα μου δεν αντιδρά στις επιταγές των αναλυτικών προγραμμάτων, ακόμη κι αν αντέχει του Βιβλίου της Ύλης τα δεσμά, το σώμα μου αντιδρά και στέλνει δάκρυα στα μάτια».
Ο καιρός πέρασε και ο καθένας κατέθεσε στο ταμείο της ζωής ό,τι μέρα με τη μέρα συνέλεγε, γιατί στο ταμείο της ζωής καταλήγεις να δώσεις ό,τι έχεις μέσα σου μόνο· μόνο αυτό είναι πραγματικά δικό σου. Έφθασε λοιπόν η ώρα να κριθούν. Περιβεβλημένοι την στολή της ψυχής έφθασαν στους Κριτές για να τους εξετάσουν, με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, και ν’ αποφασίσουν για τη μορφή που θάχουν στην επόμενή τους πτώση στων θνητών τον κόσμο.
Πρώτος έφθασε ο καθηγητής. Έκατσε με ασφάλεια στην βαριά ξύλινη πολυθρόνα και έδραξε με τις παλάμες του τα μπράτσα της, έτσι όπως τον είχε μάθει η ζωή να κάνει κάθε φορά που συναντούσε καρέκλα: «Ακούω σοφοί...». Και η απάντηση από την άλλη πλευρά ήλθε λιτή: «Μία λέξη θέλουμε να μας πείς κι αν την προφέρεις δεν θα χρειαστεί να περάσεις άλλη μιά ζωή για να διορθώσεις ό,τι έκανες λάθος σ’ αυτή που μόλις έφυγε. Θέλουμε να μάς πείς την λέξη ‘γλώσσα’...».
«Τί πιό απλό», σκέφθηκε, «μιά ζωή την υπηρετώ. Όπως μπορώ εγώ να την αρθρώσω κανείς δεν δύναται». Ξεκίνησε λοιπόν να την ‘αρθρώσει’ και μόλις ανέβηκαν τα σύμφωνα του ‘γλ’ στον λάρυγγά του πάνω για να απαντήσουν το ‘ω’ το καλλίφωνο, ένιωθε οτι πνιγόταν. Δεν μπορούσε να πεί την λέξη που θεράπευε για μιά ζωή, ή μήπως δεν την θεράπευε; Δεν ήξερε τί να κάνει. Προσπαθούσε ξανά και ξανά μα ήταν αδύνατο. Τότε άρχισε να λέει ό,τι σήμαινε η γλώσσα του γι’ αυτόν αφ’ ού το όνομά της ήταν για ‘κείνον πια απαγορευμένο: «Δοτική προσωπική, δοτική του κρίνοντος προσώπου, ευκτική του πλαγίου λόγου, σχήμα ανακόλουθον, κατά το νοούμενο, εν δια δυοίν...». Οι σοφοί τον διέκοψαν. Δεν ήταν αυτά που είχαν ζητήσει ν’ ακούσουν· εκείνοι άλλα θέλανε.
Εξέπεσε λοιπόν ο καθηγητής. Έφυγε μαζεύοντας κομμάτια· τα κομμάτια μιάς ζωής. Τότε ήταν που ήρθε η σειρά της καθηγήτριας: «Μία λέξη θέλουμε να πείτε για ‘μας...», κι όταν άκουσε την λέξη ρώτησε με την αγνότητα και την αφέλεια του ανθρώπου που έμαθε να μην εκφυλίζεται στης εργασίας τις θύελλες και να μην αλλοτριώνεται στης συνεργασίας τις καταιγίδες: «Να πώ για την γλώσσα την ελληνική ή θέλετε κάτι άλλο;» Δεν χρειάστηκε να πει τίποτε άλλο. Τα είπαν εκείνοι γι’ αυτήν.

Νίκος Βασιλάκος

2011 © νίκος βασιλάκος метр